Profil fotoğrafında yalnız olmak..

Aslında olay profil fotoğrafında yalnız olmak değil.. Olay "tamamen yalnız" olmakta..
 Yani bir bakıma duygusal yalnızlık. Tek başınasın,teksin.. Sokaklarda yalnız dolaşıyorsun. Yalnız içiyorsun.Yalnızlıktan kastım,kalbinin yalnızlığı.. Hani arkadaşsızlık değil..Üzülür insan modada denize karşı otururken tek başına. Şarkıların içindeki sevileni de özler. Zira o sevebileceği kişi bile yoktur hali hazırda.. O beklenene mektuplar yazılır gelsin ki okusun diye.. Ama onlar da bir yerlerde yitip giderler. İnsan "beklemeyeceğim yeter artık!" diyip unutmak üzerine kararlar alsa da uygulamaz işte uygulayamaz çünkü.. İçi bekler. Ümit eder gelir diye.. Bu talihsizlik silsilesi de "beklenen-bekleyen" şiirlerinde anlaşılabilir bence.. Ya da benim için bu olay "yaşamın kıyısında" filminde olduğu gibidir :D Yani şöyle ki; belki böyle dibimden geçip gidiyorlardır da ben farketmiyorumdur.. Çok ütopik oldu. Buldum en mantıklısı şu; hiç yanımdan geçmediler ve geçmeyecekler de.. Pesimistim evet kabul ediyorum. Ama birinin de beni buna inandırması gerekir optimist olabilmem için, haksız mıyım?


Dipnot: Bu yazıyı yazarken sanırım küçük çapta bir sarsıntı geçirdik. Korkmuyor değilim yani.. Açık konuşayım gerçekten çok korkuyorum :(